خانواده مطهر

بلوغ در انسانها یک روندی از تغییرات فیزیکال می باشد که به دنبال آن بدن کودک به صورت بزرگسال در می آید و زمان باروری و فعالیت جنسی فرا می رسد. شروع سن طبیعی بلوغ تا حدودی فردی است. در دختران بسته به عوامل مختلف از ۱۳-۸ سالگی متغیر است.

قبل از بلوغ فرق بین بدن دختر و پسر فقط در اندام تناسلی است. در موارد بسیاری اولین علامت بلوغ در دختران رشد سینه ها است. رشد آن ممکن است یک طرفه و دردناک باشد. معمولا چند ماه بعد، رویش موی ناحیه عانه و سایر نواحی اتفاق می افتد و موها تیره تر می شود. ۵/۲-۲ سال بعد از رشد سینه ها، پریود اتفاق می افتد. سن متوسط پریود ۱۲ سالگی است، ولی بسته به موقعیت جغرافیایی از ۱۵-۹ سالگی متغیر است. به طور طبیعی ۲-۱ سال اول، پریودها مرتب نمی باشد (به علت عدم تخمک گذاری ). قبل از پریود معمولا ترشح مهبل شروع می شود. افزایش قد و وزن اتفاق می افتد، تجمع چربی در نواحی بازوها و رانها بیشتر بوده و شکل بدن تغییر می کند و فرم بزرگسال را به خود می گیرد. به علت رشد سریع عضلات و استخوانها، در صورت بی توجهی امکان تغییرات غیر طبیعی در ستون فقرات مثل خمیدگی بیش از نرمال در مهره های کمر و محدودیت مفاصل وجود دارد. به علت پریودهای نامرتب ممکن است کم خونی به وجود بیاید. اگر دختران قبل از بلوغ بیماری خاصی داشته باشند، ممکن است در این دوران شدید شود و یا شروع شود. در این دوران به علت زیاد شدن چربی پوست (به علت ترشح اندروژن) پوست چرب تر می شود و در نتیجه بوی بدن شاخص می گردد. به علت چربی پوست، جوشهای پوستی به وجود می آید و در این افراد صدا کمی بم می شود . همانطوریکه اطلاع دارید، تغییرات احساسی و رفتاری در این دوران کاملا واضح است که خود بحث جدایی را می طلبد.

مکانیسم به وجود آمدن بلوغ توسط عملکرد سیستم هورمونی است. هورمون های مخصوص این دوره از غدد فوق کلیه ترشح شده و از آنجا به هیپوتالاموس و هیپوفیز می رسد و به دنبال آن هورمونهای دیگری از این نواحی ترشح شده و سرانجام به تخمدانها می رسد. تخمدانها هورمونهای جنسی را ترشح کرده که باعث به وجود آمدن علایم ثانویه جنسی می شود. رشد در نیمه اول بلوغ سریع است. تکمیل مراحل بلوغ مجموعا ۵/۲ سال طول می کشد. ژنتیک و موقعیت جغرافیایی در شروع سن بلوغ بسیار موثر است. تغذیه خوب و شرایط روانی مناسب و وجود چربی کافی در بدن، باعث بلوغ زودتر در دختران می شود. بهتر است دختران برای داشتن سیر طبیعی بلوغ زیر نظر پزشک باشند.   

احترام گذاشتن به یک رهگذر، دادن جای خود به خانمی سالخورده داخل اتوبوس، لبخند زدن به همسایه و…  مهربانی به صفتی کمیاب تبدیل شده است؛ ویژگی ‌ای که برای آن ارزش خیلی زیادی قائل هستیم.

اما آیا می ‌دانستید که نیکی کردن سبب می ‌شود که احساس خوبی در شما به‌ وجود آید و حتی با این عمل در حق خودتان خوبی می ‌کنید؟ عجیبه نه؟ و با این حال…

جالب است بدانید که مهربانی به مرور زمان چقدر بار معنایی تحقیرآمیزی به‌ خود گرفته است. وقتی می ‌گوییم “او آدم مهربانی است”، در واقع می‌ توان مترادف ‌های چون “هالو“، “ضعیف”، “بدون قاطعیت” یا حتی “فاقد ذکاوت” و”عاری از حس انتقادی” را برداشت کرد. با این حال نیکی کردن بدون ریا و تظاهر و بدون هیچ چشم داشتی بزرگ ‌ترین فضیلت به شمار می ‌رود. این فضیلت حتی می ‌تواند شما را سالم و سرحال نگه دارد. به همین دلیل تا جایی که می‌ توانید نیکی کنید!

مهربانی همان خوشبختی است

بنا به تحقیقی که در ژاپن روی ۱۷۵ نفر انجام شده پرسشنامه‌ هایی را در اختیار افراد قرار دادند تا از این طریق به دقت بسنجند تا چه اندازه‌ای نیکی کردن در انگیزه، رفتار و زندگی روزانه آنان نقش دارد. در عین حال‌، از شرکت ‌کنندگان خواسته شد تا ۱۰ واقعه‌ ای که اخیرا احساس عمیقی در آنان به‌ وجود آورده و منبع استرس و یا بر عکس شادی بوده است ‌را توصیف کنند.

در آخر، برداشت شخصی این افراد از خوشبختی به کمک مقیاسی که در نظر گرفته بودند ارزیابی شد و بنا به آن مقیاس، افراد را به دو گروه تقسیم کردند: گروه اول شامل ۸۱ ‌نفری می‌ شد که احساس خوشبختی می ‌کردند و در گروه دوم ۹۴ ‌نفر قرار داشتند که کمتر از گروه اول احساس خوشبختی می‌ کردند.

نتیجه به دست آمده حاکی از آن است که افرادی که در زندگی روزانه ‌شان مهربان‌ تر هستند و انگیزه، رفتار و عملکرد روزانه ‌شان بر پایه مهربانی و عطوفت است، همان افرادی هستند که خود را خوشبخت ‌تر از دیگران می‌ دانند. این افراد همچنین وقایع شادی آور بیشتری را در زندگی تجربه می‌ کنند. از این‌ رو نیکی و محبت نه تنها برای اطرافیان خوشایند است بلکه برای خود فرد نیز منبع نشاط است.

داروی ضد‌استرس

مطالعات متعدد در این زمینه حاکی از آن است که محبت‌ اثرات مثبتی برتولید سروتونین در مغز دارد. سروتونین ناقل شیمیایی است که احساسات را متعادل کرده و کمبود آن موجب اضطراب، تشویش و افسردگی می ‌شود. نقش اکثر داروهای ضد‌استرس آن است که به‌ طور شیمیایی موجب تحریک و تولید سروتونین می ‌شوند تا علائم اندوه و دلتنگی را فرو نشانند. همان طور که دکتر “وین دیر”، روانشناس و مولف کتاب “قدرت نیت” خاطر نشان می ‌کند‌: عمل نیک هر چند ساده نه تنها در فرد نیکوکار بلکه در شخص ذی‌ نفع نیز، موجب تحریک و تولید سروتونین می‌ شود.

نکته جالب ‌تر آن است که همین پدیده در مغز اطرافیان و افرادی که شاهد عمل نیک هستند نیز روی می ‌دهد! نیکی کردن تاثیر مفیدی بر خلق و خوی فرد نیکوکار، شخص ذی ‌نفع و حتی فردی که تنها شاهد این عمل بوده است و خلاصه همه افرادی که با آن در ارتباط هستند می‌ گذارد. به همین دلیل تا جایی که می ‌توانید نیکی کنید!

زمانی که نیکی می‌ کنید در حقیقت در حق خودتان خوبی می ‌کنید. محبت و از خود گذشتگی موجب آرامش ذهن و مایه خشنودی است. زمانی که خود را نسبت به دیگران با محبت، خیرخواه و دست و دلباز نشان می ‌دهید، لذت خاصی به شما دست می ‌دهد. این در حالی است که لذت و خوشی موجب کاهش ترشح کورتیزول، یکی از هورمون‌ های استرس، می ‌شود. از این گذشته، به همین دلیل است که “هانس سلی”، متخصص غدد و پیشگام در شرح پدیده استرس، نیکی کردن را سفارش کرده و از آن به “از‌خودگذشتگی خودخواهانه‌” یاد می‌ کند. به عبارتی دیگر، برای آن که احساس خوبی داشته باشید، عمل نیک انجام دهید.

بهترین اعتماد به نفس

از نظر منطقی، چنانچه مهربانی موجب خوشحالی بیشتر انسان شود و از افسردگی و استرس او بکاهد، همچنین می ‌بایست سبب شود تا قضاوت بهتری در مورد خودمان داشته باشیم.

برای پی بردن به درستی این موضوع، “سونیا لیوبومیرسکی” روانشناس دانشگاه استنفورد دانشجویان را به دو گروه تقسیم کرد و از نیمی از آنان خواست تا به‌ مدت ۱۰‌هفته، اعمال نیکی چون احترام گذاشتن به دیگران، کمک کردن در شستن ظرف‌ ها و غیره انجام دهند. در آخر هفته مشخص شد افرادی که به‌ طور مرتب اعمال نیک انجام داده بودند در مقایسه با افرادی که هیچ عمل نیکی از آنان سر نزده بود، خلق و خوی بهتری داشتند و بهترین تصویر را از خود در ذهن داشتند.

مراقب مهربانی‌ های کاذب باشید!

یکی از استادان دانشگاه فرنچفورت، طی ۲ سال واکنش ۴۰۰۰ نفر از اپراتورهایی را که در یک مرکز تلفن مشغول به کار بودند را مورد مطالعه قرار داد. آن دسته از اپراتورهایی که مجبور بودند به هر جور مخاطبی با مهربانی پاسخگو باشند، بعد از کار استرس بیشتری داشتند، ضربان قلب شان تا مدت زمان زیادی تند می ‌ماند و احتمال افسردگی در آنان بیشتر بود.

از این حکایت می ‌توان چنین نتیجه ‌گیری کرد که مهربانی خوب است اما تظاهر به مهربانی برای سلامتی زیان آور است.

doctissimo.fr- June 2009

ترجمه: سپیده حسینعلی عراقی

  نوزادتان نیاز دارد با شادی و اعتماد به نفس کافی از او مراقبت کنید. پژوهش‏ها ثابت کرده است که هر چه ارتباط میان مادر و نوزاد بیشتر باشد، سلامت روانی او نیز بیشتر تضمین می‏شود . با وجود اینکه شیردادن، به واقع زمینه برقراری پیوند میان مادر و نوزاد را تسهیل می‏کند، اما شما نیز می‏توانید هنگام شیردادن با شیشه، کارهایی انجام دهید که نتیجه‏ای شبیه شیردادن با روش طبیعی را داشته باشد. اگر در منزل هستید، بهتر است تا حد امکان تماس پوست با پوست برقرار شود. و هنگامی که فرزندتان سرشیشه را می‏مکد، صمیمانه به چشمان نوزادتان نگاه کنید و با آرامش و مهربانی او را نوازش کنید، ببوسید و در آغوش بگیرید. شما باید ارتباط پوستی را که کودکان از راه تغذیه با شیر مادر برقرار می کنند ایجاد کنید.

 دکتر ویلیام سیرز می‏گوید: «دوست دارید نوزادتان احساس کند که شیشه شیربخشی از بدن شماست. بیشتر نوزادان، چه آنانی که با شیشه شیر می‏خورند و چه آنهایی که با شیر مادر تغذیه می‏شوند، در سکوت بهتر تغذیه می‏شوند. البته در مواقعی که دست از مکیدن می‏کشند، از برقراری ارتباط با مادر خود لذت می‏برند. به همین دلیل، شما مادران باید به واکنش‏های فرزند توجه داشته باشید تا در طول شیر خوردن نوزاد، هر زمان که به برقراری ارتباط نیاز پیدا کرد، بتوانید خواسته‏هایش را برآورده سازید. البته که گاهی پیش می‏آید که مادر به طور ناخودآگاه و با حسی درونی، نسبت به آهنگ شیرخوردن نوزادش آگاهی پیدا می‏کند. نوزاد باید احساس کند که موجود زنده‏ای به او شیر می‏دهد نه فقط یک شیشه بی‏جان.»

در آغوش گرفتن نوزاد، هنگامی که گریه می‏کند، به او می‏آموزد که همواره کسی برای پاسخ‏گویی به نیازهایش وجود دارد، حال این نیاز برای درخواست غذا یا فقط تماس فیزیکی با مادر باشد.

نکته دیگری که دکتر سیرز در مورد شیردادن با شیشه به آن اشاره دارد این است که مادران باید زمانی به فرزندشان شیر بدهند که او نیاز دارد و تقاضا می‏کند، نه براساس برنامه‏ریزی قبلی. مادر باید به علائمی که از سوی فرزند فرستاده می‏شود، پاسخ مثبت بدهد و اگر فرزندش سیر شده است او را مجبور نکنند که یک شیشه شیر را به طور کامل بخورد.

نوزاد را در آغوش بگیرید. در دهه‏های اخیر، فرهنگ غرب عقیده‏ای عجیب را پذیرفته است و باور دارد که رها کردن نوزاد به حال گریه عمل درست و پسندیده‏ای است. اما نه تنها در جوامع سنتی، بلکه حتی در بیشتر فرهنگ‏های امروزی نیز چنین عقیده عجیبی مورد قبول نیست. در حقیقت بیشتر جوامع وارد مرحله تحولی شده‏اند که بر ضرورت تماس مادر با نوزاد تاکید می‏ورزد. نوزاد به دنبال ۹ ماه ارتباط نزدیک با مادر در داخل رحم، به ادامه چنین ارتباطی در ۹ ماهه اول تولد (در خارج رحم) نیز نیازمند است تا بتواند به درستی، آمادگی لازم برای تنها زندگی کردن را پیدا کند. بخش‏های ضروری مرحله تحول ۹ ماهه دوم، شامل ارتباط نزدیک مادر و نوزاد، پاسخ‏گویی سریع به گریه‏های او و تغذیه با شیرمادر، حداقل تا ۲ سالگی می‏باشد.

 همه این موارد اصولی و بنیادی، در فرهنگ‏های غیر غربی امری عادی است. براساس گزارش‏های مکرر مردم شناسان، یکی از مهمترین اختلافات میان نوزادان دنیای غرب با جوامع سنتی این است که در جوامع غیر غربی، نوزادان به ندرت گریه می‏کنند و اگر هم این کار را انجام دهند، مادران فوراً آنان را در آغوش می‏گیرند، شیر می‏دهند یا به صورت دیگری او را آرام می‏کنند. در حال حاضر، بیشتر کارشناسان به مادران توصیه می‏کنند که همیشه به ندای قلب خود توجه کنیم و هیچ گاه نوزادان را تنها به حال گریه رها نکنیم. لی سک، کارشناس مشهور مراقبت از کودک، اظهار می‏دارد: «در آغوش گرفتن نوزاد، هنگامی که گریه می‏کند، به او می‏آموزد که همواره کسی برای پاسخ‏گویی به نیازهایش وجود دارد، حال این نیاز برای درخواست غذا یا فقط تماس فیزیکی با مادر باشد.» او به والدین می‏گوید: «گریه برای نوزاد ضرری ندارد، آنچه در این میان مضر و خطرآفرین است، پاسخ ندادن به گریه‏های اوست.»

اگر در بیشتر مواقع پاسخ درستی به گریه‏های او داده نشود، می‏پندارد که توانایی کافی برای برقراری ارتباط با دیگران ندارد و این باور که در دوره نوزادی بنیان نهاده می‏شود، در دوره کودکی کامل می‏گردد.

بیشتر والدین سعی می‏کنند که دلیلی برای گریه‏های فرزند خود بیابند و در رفع آن بکوشند، اما معمولا دلیل مشخصی برای این مسئله وجود ندارد و این امر کاملاً طبیعی و بجاست. گاهی نوزادان حس خوشایندی ندارند و آرزو می‏کنند که دیگران آنان را در آغوش بگیرند و به آنها عشق بورزند. حال اگر والدین، فقط زمانی که دلیل معقولی برای گریه‏های نوزاد پیدا می‏کنند، به او توجه داشته باشند و در سایر موارد از او غافل شوند، در حقیقت حس بی‏اعتمادی به دیگران را به او می‏آموزند. در این صورت فرزندشان دچار ناتوانی و سردرگمی می‏شود و ارزشی برای توجه والدینش قائل نمی‏شود گریه تنها راهی است که نوزاد به واسطه آن با والدین ارتیاط بر قرار می‏سازد! اگر در بیشتر مواقع پاسخ درستی به گریه‏های او داده نشود، می‏پندارد که توانایی کافی برای برقراری ارتباط با دیگران ندارد و این باور که در دوره نوزادی بنیان نهاده می‏شود، در دوره کودکی کامل می‏گردد.

در طبیعت، تقریباً تمام پستانداران فوراً به گریه‏های نوزادشان پاسخ می‏‏دهند. این مادران در زمان بروز هر گونه حس ناخوشایند در فرزندشان، به‏طور خودکار جوابگوی نیازهای او هستند، به فرزندشان شیر می‏دهند، او را می‏لیسند و لمسش می‏کنند. حتی کودکان نیز به طور غریزی با شنیدن گریه‏های نوزاد، به سوی او می‏شتابند تا به او کمک کنند. توصیه ما به تمام مادران این است که قدم در راه وظایف زیست شناختی خود بردارند، نوزاد را در آغوش بگیرند و به درستی پرورش دهند.تحقیقات نشان داده کودکانی که از جانب پرستاران خود مورد محرومیت عاطفی قرار گرفتند به نوعی دارای علائمی از افسردگی گردیده اند .

 ماهنامه کودک با اندکی تصرف