قطع رابطه با خویشاوند، ممنوع! | خانواده مطهر

قطع رابطه با خویشاوند، ممنوع!

591

علی بن ابی­حمزه با ادب و احترام نزد امام کاظم(ع) نشسته بود. امام در مکّه تشریف داشتند. حضرت سرشان را بلند کردند و به علی فرمودند: «به زودی با شخصی از مردم کشور مغرب به نام یعقوب بن یزید روبرو می­شوی که از تو درباره من سؤالاتی خواهد کرد. نشانه او این است که قامتی بلند و هیکلی درشت دارد. او را نزد من بیاور». زمان زیادی نگذشت که علی در حال طواف خانه خدا با یعقوب ملاقات کرد و همانطور که امام پیشگویی کرده بود، یعقوب درباره امام سؤالاتی از او پرسید. علی ماجرا را برای یعقوب تعریف کرد و او را نزد امام برد. پس از احوال پرسی، امام به او فرمود: «دیروز با برادرت وارد مکه شدی و در فلان جا میان تو و او بگومگویی پیش آمد تا آنجا که حرفهای زشتی به هم زدید. این رفتار راه و روش من و راه و رسم پدران من نیست و ما هیچ یک از پیروان خود را به چنین رفتاری فرمان نمی­دهیم. پس بدان که شما دو نفر به زودی با مرگ­، از یکدیگر جدا خواهید شد. امّا برادرت پیش از رسیدن به خانواده­اش، در همین سفر خواهد مرد و تو به خاطر رفتارت با او پشیمان می شوی؛ چرا که شما با هم قطع رابطه کرده و به هم پشت نموده اید؛ خدا هم عمر شما را کوتاه کرده است.» یعقوب گفت: ای فرزند رسول خدا ! مرگ من کی فرا می­رسد؟ حضرت فرمود :« زمان مرگت فرا رسیده بود ؛ ولی تو به تازگی به عمه­ات سر زدی و از او دلجویی کردی، به همین خاطر خداوند بیست سال به عمر تو افزود». یعقوب در حالی که از فرمایش امام کاظم(ع) حیرت کرده بود از حضرت خداحافظی کرد و رفت. یکسال بعد دوباره علی بن ابی حمزه، یعقوب را دید و از حال و روزش جویا شد. یعقوب گفت: پارسال برادرم در راه بازگشت، جان سپرد و او را در راه، به خاک سپردم .[1]

نسبت خویشاوندی در میان تمام اقوام و قبایل با هر نوع آداب و رسوم، دارای اهمیت است. نسبت پدر و فرزندی، برادری، خواهری و مانند اینها، هرگز قابل قطع کردن نیست و امکان ندارد که مثلا یک نفر با گفتن یک جمله و انجام کاری، نسبت خود را با برادرش قطع شده اعلام کند و دیگر برادر او نباشد. البته ممکن است مانند بیگانگان با او رفتار کند؛ در مشکلات به او کمک نکند و مرهمی بر زخم­هایش نگذارد، هنگام بیماری به عیادتش نرود و در نیاز‏‏های مالی به او بی­اعتنا باشد که در این صورت به وظیفه مهم خود یعنی«صِلة رَحِم» عمل نکرده و مرتکب«قطع رَحِم» شده است. آری؛ یکی از نشانه­های دوستان خدا، پیوند با خویشاوندان و دلجویی از آنان و رسیدگی به امور آنان است و در مقابل قطع رابطه با خویشاوندان و بی­اعتنایی به امور آنان، از ویژگی­های دشمنان خداست. از نظر قرآن، یک انسان مسلمان، همیشه برای خویشاوندانش به خصوص خویشاوندان نزدیک­تر اهمیّت زیادی قائل است و تا جایی­که بتواند در برطرف کردن مشکلات آنان کوشش می­کند. پیشوایان معصوم ما، علاوه بر تأثیرات صله رحِم و قطع رحِم در زندگی پس از مرگ، آن را در زندگی دنیایی ما نیز بسیار مؤثّر دانسته­اند. امام باقر(ع) در این باره فرموده اند: «صله رحم اعمال انسان را پاک و بلاها را از او دور می­سازد. باعث می­شود که اموال او زیاد و عمرش طولانی شود و در رزق و روزی او، گشایش ایجاد شود و او در میان خانواده­اش، محبوب گردد. پس همگان باید خود را از خشم خدا حفظ کنند و با خویشاوندانشان، پیوند برقرار سازند». [2]

نویسنده: محمد فقیهی



[1] . الخرائج و الجرائح، ج 1، ص 307

[2] . الکافی، ج 2، ص 152

 

ديدگاه ها در اين مطلب .

طراحی و اجرا توسط : امید حسینایی