پر مویی در زنان: دکتر پروین رهبر | خانواده مطهر

پر مویی در زنان: دکتر پروین رهبر

 

رویش مو در صورت و بدن جنس مونث، در افراد مختلف یک نژاد و در نژاد های مختلف متفاوت است. به عنوان مثال زنانی که در مدیترانه زندگی می کنند نسبت به زنانی که در شرق آسیا و اروپای شمالی زندگی می کنند پر مو تر هستند. معمولاً در هم جنس مذکر و هم مونث، افراد دارای موی مشکی و پوست تیره، نسبت به افراد بلوند و سفید پوست، موی بیشتری دارند.

پر مویی در زنان به شکل های مختلف است و این تفاوت در میزان پراکندگی مو در نواحی مختلف بدن می باشد و یک فرم آن که شایع بوده و امروزه مشکل بزرگی را برای دختران جوان و زنان ایجاد کرده، در این مقاله بیان می گردد:

پر مویی مورد نظر، به صورت افزایش رویش مو به فرم مردانه یعنی ضخیم و سیاه در محل هایی که به طور طبیعی می بایستی رویش مو در آن کم و اندک باشد. مانند چانه، پشت لب،خط وسط شکم و … می باشد.

در واقع پر مویی یک علامت است نه یک بیماری.

داشتن مو از مشخصات پستانداران بوده و فواید زیادی دارد. از جمله: تنظیم دمای بدن، حفاظت فیزیکی و اثرات اجتماعی.

عامل اصلی پر مویی در زنان، ترشح هورمون های مردانه به طور غیر طبیعی (مانند هورمون تستوسترون) می باشد. این هورمون ها رشد مو ها را زیاد و آن ها را تیره و ضخیم می کند. بر عکس هورمون زنانه مثل استروژن رشد مو ها را کم و آن ها را نازک و ظریف می کند. افزایش هورمون های مردانه باعث رشد مو در خانم ها می شود. قابل توجه است که خانم ها مقداری هورمون مردانه دارند. بالا رفتن این هورمون ها از طریق بیماری و یا مصرف دارو می باشد. بیماری های مربوط به تخمدان و غدد فوق کلیه از عوامل اصلی پر مویی است. چاقی، انسولین بالا، پرولاکتین بالا و کم کاری غده تیرویید نیز می تواند از دلایل بالا بودن هورمون مردانه باشد.

از عواملی که در بالا ذکر شد، اختلالات مربوط به تخمدان شایع ترین عامل می باشد. وجود تخمدان با کیست های متعدد بیشترین علت پر مویی در زنان است. در این حالت تخمدان تخمک گذاری خوبی ندارد. چاقی و دیابت نیز باعث تحریک تخمدان و ترشح هورمون مردانه می شوند.

یک فرم پر مویی وجود دارد که بعد از بلوغ ظاهر می شود و در آن میزان استروژن طبیعی است و به طور ژنتیک این پر مویی وجود دارد.

پر مویی به دلیل بیماری غدد فوق کلیه نادر است و از بچگی وجود دارد.

در خانم های یائسه پر مویی دیده می شود و آن به دلیل کاهش هورمون های زنانه و خنثی نشدن هورمون های مردانه است که به طور طبیعی وجود دارد.

داروهایی همچون داروی صرع، میگرن و بعضی از داروهای مختص بیماری های روانی باعث پر مویی می شوند.

درمان

باید علت آن مشخص شود و طبق آن درمان صورت پذیرد. درمان پرمویی دو جنبه دارد: یکی از نظر زیبایی ظاهری و دیگری دادن دارو جهت کاهش هورمون های مردانه.

دارو علاوه بر کاهش میزان ترشح هورمون مردانه، بر روی فولیکول های مو اثر کرده و باعث کاهش رشد آن ها می شود.

کاهش موهای زائد برای خانم ها از نظر زیبایی بسیار مهم بوده و باعث افزایش اعتماد به نفس در آن ها می شود.

روشهای سنتی کاهش مو مانند استفاده از مومک و داروهای موبر از راه های موثر برای حفظ زیبایی فرد می باشد. لازم است این روش ها در طول درمان ادامه داشته باشد. مثلا استفاده از مومک هر ۴-۶ هفته یکبار انجام پذیرد.

باید توجه داشت که به دلیل بالا بودن هورمون مردانه مو ها مجددا رشد می نمایند. لیزر تراپی با استفاده از گرمای حاصل از نور با تخریب ریشه های مو مانع رشد مجدد مو می گردد.

لیزر در بعضی از پوست ها موثر تر از پوست های دیگر است. لیزر نمی تواند از رشد فولیکول های جدید مو جلوگیری نماید. این روش گران بوده و زمان زیادی نیاز دارد و باید توسط افراد مجرب انجام گیرد.

الکترولیز: با ایجاد گرما توسط الکتریسیته فولیکول های مو سوزانده می شود و مانع از رشد مجدد

آن ها می گردد. این روش کمتر از لیزر مرسوم است چون ممکن است اثر آن بر روی پوست بماند.

داروهایی که جهت کاهش هورمون مردانه استفاده می شود شامل:

-قرص های ضد بارداری. این قرص ها تولید هورمون مردانه را از تخمدان ها کم می کند. اثر موثر آن ۶-۱۲ ماه از زمان مصرف است و طول مدت درمان مشخص نمی باشد.

-داروهای ضد هورمون مردانه که معمولا با قرص های ضد بارداری مصرف می شوند. این داروها برای حاملگی مضر هستند.

-درمان گیاهی. این درمان در بین بیشتر مردم مرسوم است ولی بسیاری از آن ها توسط FDA تایید نشده است و در ضمن امکان دارد اثر آن با داروهای شیمیایی تداخل نماید.

-کاهش وزن و ورزش در درمان پر مویی موثر است.

لازم به ذکر است بیشتر افراد از درمان توام یعنی درمان دارویی و توجهات زیبایی سود برده اند. ممکن است لازم باشد این درمان توام، تداوم داشته باشد.

ديدگاه ها در اين مطلب .

طراحی و اجرا توسط : امید حسینایی