عشق و زیبایی در سایه ی ایمان | خانواده مطهر

عشق و زیبایی در سایه ی ایمان

زیبایی مطلق از آن خداوند است و او هم زیباست و هم زیبایی را دوست دارد .
خداوندی که انسان را به بهترین صورت خلق نمود و برای خود به خاطر این خلقتش تبریک گفت ، بهترین زیبایی را برای انسان ایمان قرار داد و به واسطه ی همین ایمان او را اشرف مخلوقات نمود و بدون آن – ایمان – منزلت انسان را ، از حیوان پست تر و پایین تر می داند .
وقتی انسان به خدا ایمان داشت و به عظمت او پی برده هر کس را که خدایش دوست می دارد دوست خواهد داشت و هر کسی را که خداوند ، دشمن بدارد دشمن خواهد داشت کما اینکه از واجبات فروع دین ما ” تولی و تبری ” است .
پرواضح است که اگر همسر انسان – زن یا شوهر – مومن باشد خداوند آنان را دوست خواهد داشت و چون مومن پیش خدا ولی – دوست – محسوب می شود او را دوست داشته و به او به دیده ی احترام می نگریم . و این گفتار نتیجه ی فرمایش امام صادق علیه السلام است که فرمود : هر کس کافر را دوست داشته باشد مسلماً با خدا دشمن است و هر کس کافر را دشمن بدارد مسلماً خدا را دوست داشته است . آنگاه حضرت فرمود : دوست دشمن خدا ، دشمن خداست .
ممکن است این سئوال به ذهن خطور کند که منظور شما از این که می گویید : ” دوستدار خدا دوستدار خلق خدا می باشد ” چیست و چرا در اینجا مطرح کردید ؟
در پاسخ باید گفت : حل بسیاری از معضلات و مشکلات خانوادگی ، بستگی زیادی به درک مقام و منزلت یکدیگر دارد برای اینکه گفته ام را خوب تفهیم کنم مثالی می زنم . فرض کنید شخصی را از هر حیث دوست و رفیق خود بدانیم و به رفاقت او ایمان داشته باشیم اگر اتفاقاً از او بدی ببینیم آیا رفاقت را به خاطر یک اشتباه بهم می زنیم ؟
مسلماً خطاهای او را نادیده گرفته و می گوییم : : “منظوری نداشته ” چون می دانیم او رفیق واقعی ما است . اگرچه سلیقه هایی که او دارد و با سلیقه های من متفاوت باشد .
اکنون که با این مثال به منظور نگارنده نزدیک شدید از این روایت که ذکر آن گذشت نتیجه می گیریم که انسان مومن ، دوست مومن است و این دوستی ، حقیقی و واقعی است و اگر چند عامل – مثل فامیلی ، رابطه ی زناشویی و … – در دوستی دست به دست هم دهند و این دوستی را مستحکم تر نمایند شکی نیست که اختلافات سلیقه ای موجب بهم خوردن دوستی ، نخواهد شد و زندگی به کام شیرین خواهد شد .
و این معنای فرمایش مولایمان ، حضرت علی علیه السلام است که فرمود :
” دوستی واقعی وقتی است که دوست را در سه مورد نگه دارد . در بدبختیها و در غیابش و بعد از وفاتش . “
اگر به دوستی همسرمان معتقد شدیم از بسیاری از لغزشهای همسر چشم پوشی کرده و حتی ذره ای کدورت از او به دل راه نمی دهیم . اینجا است که ایمان نقش خود را در عشق و علاقه به یکدیگر ایفا می کند و زندگی – هر چند ساده و محقر هم باشد – توام با عشق و صفا و صمیمیت خواهد بود و به قول معروف :
” در کلبه ی ما رونق اگر نیست صفا هست “
چون با کسی زندگی می کنیم که دوست خداست و دوست خدا خیانت نمی کند .
اما اگر خدای ناکرده با انسان بی هویت و بی ایمانی ازدواج کنیم چون او به کسی که وجودش و حیاتش و تمام هستی اش از اوست خیانت کرده – برای خیانت همین نکته بس که به ولی نعمت با اینکه از نعمتهای او بهره مند می شود بی اعتنا است و سخن او را نشنیده می انگارد – مطمئن باشید به شما نیز ، خیانت خواهد کرد هر چند بعد از گذشت چند سال .
منبع: http://ede.parsiblog.com

ديدگاه ها در اين مطلب .

طراحی و اجرا توسط : امید حسینایی