با کودکان مهربان باشیم(دکترمحسن بهشتی پور) | خانواده مطهر

با کودکان مهربان باشیم(دکترمحسن بهشتی پور)

به ياد داشته باشيد که کودکان همواره تصوير ذهني خود را در آيينه والدين مي بينند. و آنچه در مورد خود فکر مي کنند به واسطه واکنشها و عکس العمل هاي والدين ايجاد مي شود. آنها به واسطه برداشتي که از تفکر شما نسبت به خود دارند تصميم مي گيرند که آيا رفتارشان خوب بوده يا بد.

تمامي والدين خواستار داشتن فرزنداني خوب و موفق هستند و در اين راه نيز هرکدام شيوه هاي خاصي را در پيش مي گيرند. اما برخي از والدين تصور مي کنند که زمان آموزش نظم و انضباط با زمان ابراز محبت و علاقه متفاوت است و در هنگام تربيت فرزندان بايد صرفا با جديت به آموزش پرداخت.
تحقيقات اخير محققان نشان داده که موارد تربيتي در صورتي بر کودکان تاثير مي گذارد که توام با رابطه احساسي صميمانه ميان والدين و فرزندان باشد.
در اين ميان حتي تاثير مهدهاي کودک نيز که در آنها مربيان به آموزش و تربيت فرزندان مشغول هستند نيز کمتر از تاثير رفتار والدين بر کودک است.
بنابراين چنانچه مايليد فرزندتان رفتاري معقول داشته باشد بايد همواره رابطه احساسي صميمانه اي با او برقرار کنيد.
فرزندتان بايد بداند که حتي اگر رفتاري مي کند که موردپسند شما نيست باز هم به او علاقه داريد.
به ياد داشته باشيد که کودکان همواره تصوير ذهني خود را در آيينه والدين مي بينند. و آنچه در مورد خود فکر مي کنند به واسطه واکنشها و عکس العمل هاي والدين ايجاد مي شود. آنها به واسطه برداشتي که از تفکر شما نسبت به خود دارند تصميم مي گيرند که آيا رفتارشان خوب بوده يا بد.
مطالعات نشان داده که چنانچه والدين با کودکشان با مهرباني رفتار کنند به طوري که انگار او بسيار دوست داشتني و باهوش است او در آينده تمايل خواهد داشت که همان گونه زندگي کند و در واقع نشان دهد که واقعا دوست داشتني و باهوش است.
در مقابل اگر رفتار والدين توام با پرخاشگري باشد و فرزندشان را کودکي بي توجه و بي ملاحظه بدانند رفتار آينده کودک نيز واقعا در جهت بي توجهي و بي ملاحظگي خواهد بود. هرچه الگوي رفتاري کودک بدتر باشد رفتار او نيز بدتر خواهد شد.
وقتي والدين رفتار بد کودک را با دعوا و رفتار بد پاسخ دهند اين بدرفتاري در وي تشديد مي شود.
و چنانچه تصور کنيد که کودک 2-4 يا 6ساله شما غيرقابل کنترل شده پس ديگر کاري با او نداشته باشيد او روز به روز بدتر خواهد شد. براساس راهکارهاي ارايه شده از سوي مسئولان امور تربيتي سعي مي کنيم شما را با چند نمونه راهکار آشنا کنيم که مفيد مي باشند:
¤
راههايي براي کنترل خشم خود بيابيد.
چنانچه کنترل خود را از دست بدهيد احساس بدي پيدا خواهيد کرد و پيغام بدي نيز با رفتار خود براي فرزندتان خواهيد فرستاد.
فرزند 8ساله شما آن قدر بزرگ شده که بفهمد رفتار بدش شما را ناراحت کرده اما شما بايد براي کنترل خشم خود کاري بکنيد. نياز نيست که خشم خود را به طور کامل بيرون بريزيد و رفتار پرخاشگرانه داشته باشيد تا به وي بفهمانيد رفتارش بد بوده و موجب ناراحتي تان شده است.
زيرا فرزندان به ويژه در سنين پايين تصور مي کنند هر کاري والدينشان انجام مي دهند درست است.
پس اگر مراقب رفتار خود نباشيد از رفتارهاي اشتباه شما نيز الگوبرداري مي شود و تصحيح آن بسيار دشوار خواهد بود. در مقابل مي توانيد با صحبت کردن به او نشان دهيد که کتک زدن برادر کوچکش کار بد و ناراحت کننده اي بوده و مطمئن باشيد تاثير اين کار به مراتب بيشتر از اين است که در مقابل اين رفتارش او را هم کتک بزنيد تا بفهمد کار بدي کرده است. در بسياري موارد ما خشم خود را کنترل مي کنيم تا از عواقب تشديد شدن و وخيم شدن جريانات جلوگيري کنيم. همانطور که روي زمين يک ملحفه پهن مي کنيم تا از ساييده شدن پوست لطيف کودک به زمين زبر و خشن جلوگيري کنيم.
نگذاريد کسي به شما بگويد «بچه اي که کتک نخورد ادب نمي شود» زيرا وقتي شما با يک کودک 1 تا 3ساله چنين رفتار بدي مي کنيد انگار خود را تا حد او پايين آورده ايد و خودتان نياز به راهنمايي داريد تا بهتر رفتار کنيد.
در مقابل بهتر است به دنبال راهي براي پرت کردن حواس او و جلب توجهش به کار ديگري شويد تا از فرياد کشيدن يا هر کار بد ديگري خودداري کند.
در مورد کودکان بزرگتر مي توانيد از شوخي کردن استفاده کنيد. يعني کاري را که انجام داده وقتي در تنهايي با او قدم مي زنيد به گونه اي برايش تعريف کنيد که برايش خنده دار باشد و ديگر نخواهد آن را مرتکب شود.
در مورد سنين پيش دبستاني يا دبستاني ترک کردن صحنه رمز موفقيت است. به جاي اينکه با ناراحتي شروع به تميز کردن فرش يا جمع کردن غذاهاي ريخته کنيد در حدود 5 دقيقه او را تنها بگذاريد.
حتي مي توانيد بدون هيچ کلامي کمي از او فاصله بگيريد. از پنجره به بيرون خيره شويد يا لباسهايتان را از روي بند رخت جمع کنيد.
مهم نيست دقيقا چه مي کنيد بلکه مهم اين است که به او زماني را مي دهيد تا خود را مورد بررسي قرار دهد و به دنبال راهي براي شروع دوباره گفتگو و ارتباط با شما باشد.
و آخرين گام اين است که به دنبال راهي براي سرگرم کردن خودتان باشيد. حتي اگر اين کار در حد درست کردن چاي براي خوردن با يک دوست باشد.
به ياد داشته باشيد که وقتي درمدتي ارتباط کلامي با کودک نداشته باشيد به اندازه کافي متوجه ناراحتي شما مي شود.
¤
درمورد رفتاري که انتظار داريد واقع بين باشيد. در حدود 30 سال پيش اگر يک کودک يک ساله براي بودن درکنار ميهمانها گريه مي کرد از نظر مادر اذيت مي کرد اما اگر حالا همين اتفاق بيفتد او را باوفا و اجتماعي مي دانند.
بسياري از روابط و رفتارهاي کودکان در گروهها و جمع افراد شکل مي گيرد. و اين مسئله از يک سالگي به بعد تقويت مي شود. و در 4 سالگي اين چالش هاي اجتماعي درکودک به اوج مي رسد که نياز به همکاري والدين دارد.
به ياد داشته باشيد که وقتي نيازهاي طبيعي کودک که در مواردي نيازهايي به دليل وابستگي به والدين است برآورده شوند او مستقل خواهدشد.
به عبارت ديگر وقتي مي بينيد کودک در جمع هاي کودکانه ديگران را مي زند و مي خواهد قلدري کند اين در واقع به معني مستقل شدن او نيست بلکه مي خواهد به شما بفهماند که «کمکم کنيد من نمي توانم به تنهايي از عهده مسائل برايم.»
شايد درمنزل آن قدر که بايد از جانب شما محبت نمي گيرد تا سيراب شود. آن طور که او مي خواهد محبت خود را نثارش نمي کنيد.
درضمن نبايد توقع داشته باشيد که روابط اجتماعي کودکتان بزرگتر از سنش باشد. وقتي به او مي گوييد «بچه ها را نزن» يا «ساکت و آرام بنشين» بايد معني درک کردن را به او بفهمانيد. وقتي ببيند شما به حرفهايش با دقت گوش مي دهيد و سپس تصميم معقولانه مي گيريد او نيز چنين مي کند.
اما وقتي ببيند فقط درپاسخ او «نه» مي گوييد و توجهي به خواسته هايش نداريد او نيز به حرفهايتان گوش نخواهد داد.
¤
به کودک به بهترين شکل توجه کنيد.
توجه بزرگسالان همواره نياز به دليلي دارد. اما اين موضوع در کودکان متفاوت است. متأسفانه بسياري از والدين به جاي اينکه از قدرت توجه خود درجهت تشويق رفتارهاي مثبت کودک و کم رنگ و بي اهميت کردن رفتارهاي بد استفاده کنند تا کودک براي گرفتن توجه رفتارهاي خوب را تقويت و بد را محو کند برعکس عمل مي کنند.
در بسياري مواقع تا کودک کار بدي نکرده کاري به او ندارند اما به محض بروز کوچکترين مشکلي به او تذکر داده و يا به عبارتي توجه منفي به او مي دهند و اين کار را با سرزنش و احيانا تنبيه همراه مي کنند.
کودکي را درنظر بگيريد که به دليل اينکه در هنگامي که والدين به خريد رفته رفتار خوبي داشته يک آب نبات جايزه گرفته و کودکي که اين کار را کرده اما توجه يا جايزه اي نگرفته است.
وقتي شما به خاطر بدرفتاري کودک مرتب با او صحبت کرده و او را سرزنش کرده و به وي تذکر مي دهيد در واقع به او توجه کرده ايد اما او اين توجه را به دليل کار بدي که کرده از شما گرفته نه به دليل اينکه خوب بوده. پس سعي مي کند که هر بار نياز به حمايت و توجه شما دارد باز کار بدي انجام دهد.
بنابراين بهتر است سعي کنيد بيشتر محبت خود را در هنگامي که کودک اذيتي ندارد و يا به کار خود مشغول است به او بدهيد تا احتياجي نباشد براي جلب توجه کار بدي کند.

ديدگاه ها در اين مطلب .

طراحی و اجرا توسط : امید حسینایی