اختلال هاي روانپزشكي در خانواده كودكان مبتلا به كمبود توجه – بيش فعالي | خانواده مطهر

اختلال هاي روانپزشكي در خانواده كودكان مبتلا به كمبود توجه – بيش فعالي

حبراني پريا*,علاقبندراد جواد,محمدي محمدرضا

هدف: هدف از اجراي اين پژوهش تعيين الگوي ابتلا به انواع اختلال هاي روانپزشكي در وابستگان درجه يك كودكان مبتلا به كمبود توجه – بيش فعالي (ADHD) و بررسي عوامل خطر ژنتيكي – خانوادگي در افراد مبتلا به اين اختلال بوده است.

روش: 227 خويشاوندان درجه يك (120 والد و 107 خواهر و برادر) 60 كودك و نوجوان مبتلا به 5 ADHD تا 17 ساله مورد ارزيابي قرار گرفته اند. تشخيص باليني ADHD و اختلال هاي همراه در بيماران با مصاحبه باليني روانپزشك و جدول تشخيصي K-SADS انجام شده است. بررسي وجود اختلال ADHD و ساير اختلال هاي روانپزشكي بر پايه معيارهاي تشخيصي DSM-IV در افراد خانواده بيماران و با استفاده از مصاحبه روانپزشكيSADS ، K-SADS و Wender انجام شده است.
يافته ها: شايع ترين اختلال هاي روانپزشكي در بستگان كودكان مورد بررسي به ترتيب: اختلال هاي افسردگي 7/51%، ADHD 48/3%، اختلال هاي اضطرابي 7/41% و اختلال وسواسي اجباري 25% بود. شايع ترين اختلال هاي همراه در مبتلايان به ADHD به ترتيب: اختلال هاي بي اختياري ادرار 3/38%، اختلال وسواسي اجباري 7/31%، اختلال هاي اضطرابي 30% و اختلال هاي تبك و توره 7/26% بوده و در گروه سني نوجوانان شيوع اختلال هاي دو قطبي 5/37% بود
.
نتيجه: شيوع بالاي ADHD در خانواده مبتلايان نشان دهنده تاثير عامل ژنتيكي قوي اختلال مي باشد. وجود اختلال هاي همراه در مبتلايان و شيوع بالاي اختلال هاي خلفي و اضطرابي در خانواده بيماران مبتلا به ADHD مي تواند نشان دهنده يك زمينه ژنتيكي مشترك بين اين اختلال و زير گروه هايي ازADHD باشد كه از نظر عوامل خطر، سبب شناسي و پاسخ درماني متفاوت هستند.

كليد واژه: كمبود توجه – بيش فعالي، خانواده، اختلال، عوامل ژنتيك، شيوع

ديدگاه ها در اين مطلب .

طراحی و اجرا توسط : امید حسینایی